رد پای آبی

تصور کنید صبح از خواب بیدار می‌شوید؛ دوش می‌گیرید و جریان آب خنک روی پوستتان جاری می‌شود. بعد یک لیوان چای می‌نوشید تا روزتان را آغاز کنید. ساده به نظر می‌رسد، اما پشت همین لحظه‌های روزمره، ردپایی از آب باقی مانده است؛ ردپایی که شاید هیچ‌وقت به چشم نیاید.

آبی که مستقیم از دوش مصرف می‌کنید، همان مصرف مستقیم است. اما آن چای صبحگاهی، حدود ۳۰ لیتر آب مجازی برای کشت و فرآوری برگ‌های چای نیاز داشته. لباسی که می‌پوشید، یک تی‌شرت پنبه‌ای، بیش از ۲۷۰۰ لیتر آب برای رشد پنبه و تولید پارچه مصرف کرده است.

در طول روز، غذایی که روی میزتان قرار می‌گیرد، مسیر رفت‌وآمد با وسایل حمل‌ونقل، انرژی مصرفی در خانه و حتی استفاده از اینترنت و تلفن همراه، همه ردپای آبی دارند—از آبی که در نیروگاه‌ها مصرف می‌شود تا آبی که در ساخت تجهیزات دیجیتال به کار رفته است.

شب که به خانه برمی‌گردید، باز هم ردپای آبی همراه شماست؛ از شام ساده‌ای که می‌خورید تا چراغی که روشن می‌کنید و پیامی که در گوشی می‌فرستید. روزی که به پایان می‌رسد، ردپای آبی ما همچنان باقی است؛ شاخصی که نشان می‌دهد زندگی روزمره ما، از صبح تا شب، چقدر به منابع محدود آب وابسته است.

در کشوری مثل ایران، که هر قطره آب ارزشمند است، شناخت ردپای آبی فقط یک مفهوم علمی نیست؛ یک ضرورت حیاتی است. وقتی بدانیم پشت هر محصول چه میزان آب نهفته است، می‌توانیم انتخاب‌های هوشمندانه‌تری داشته باشیم و سهم خود را در حفاظت از آینده ایفا کنیم.

امسال در داناب، با موضوع «ردپای آبی» همراه می‌شویم تا این داستان پنهان را آشکار کنیم.

رد پای آبی